Σχολικές ιστορίες

Οι πρώτες ηλιαχτίδες έπεσαν πάνω στα βλέφαρά μου και με ξύπνησαν νωρίς, απ’ τον ούτως ή άλλως ανήσυχο ύπνο μου. Έπρεπε να σηκωθώ και να ετοιμαστώ. Έπρεπε να είμαι έτοιμος όταν ο Κωστάκης θα ξεκινούσε την μέρα του. Σήμερα θα πήγαινα στο σχολείο του. Σήμερα θα τον έβαζα να ρωτήσει τον κύριο Βαγγέλη για τον Αϊ Βασίλη. Σήμερα θα μάθαινα. Ω είμαι τόσο χαρούμενος, τόσο ενθουσιασμένος. Μια και δυο λοιπόν σάλτο στο έδαφος! Γρήγορα στην λιμνούλα για ένα μπανάκι και μετά να φάω μερικά από τα σποράκια που μου έμειναν από τα χτεσινά. Να ‘ναι καλά ο Κωστάκης και η Ελενίτσα που μου φέρνουν συνέχεια φαγητό, τι καλά παιδία!

Μέχρι να προλάβω να ετοιμαστώ και να πω δυο κουβέντες με τις πάπιες να ‘σου ο Κωστάκης στην Πόρτα με την μαμά του να του δίνει ένα γλυκό φιλί και να τον αποχαιρετάει! Τρέχω γρήγορα προς το μέρος που.

- Καλημέρα Κωστάκη, σήμερα θα έρθω μαζί σου!
- Καλημέρα Τίκο! Γιατί θα έρθεις μαζί μου; Θέλεις κάτι;
- Ναι θέλω, φωνάζω και κάνοντας σάλτο πηδώ στην ανοιχτή παλάμη του Κωστάκη και σκαρφαλώνω στον ώμο του. Προχώρα και θα σου πω.
- Καλά, πάμε να φωνάξουμε και την Ελένη γιατί θα αργήσουμε και μου λες, έχω να σας πω κι εγώ διάφορα πράγματα, Απόψε μου έστειλε γράμμα ο Αϊ Βασίλης!

Τελικά αυτό το παιδί έχει όντως τρελές ιδέες. Μα καλά πώς γίνεται να του έγραψε γράμμα ο Αϊ Βασίλης; Αχ ας είναι έτοιμη η Ελενίτσα να έρθει γρήγορα για να μας πει ο Κωστάκης τι λέει το γράμμα! Χτυπάμε την πόρτα και η Ελενίτσα ανοίγει.

- Έλα, έλα γρήγορα, φωνάζει το αγόρι, πάμε γιατί έχω να σου πω! Έλαβα γράμμα!
- Τι γράμμα; Σου έγραψε η θεία σου; Θα έρθει φέτος τα Χριστούγεννα;
- Όχι, την διακόπτω με ενθουσιασμό. Έλαβε γράμμα από τον Αϊ Βασίλη!
- Τι έλαβες; Ρωτάει σταματώντας η Ελενίτσα.
- Γράμμα έλαβα, αλλά προχώρα γιατί θα αργήσουμε και θα χτυπήσει το κουδούνι, προχώρα και θα σας το πω όλα! Της λέει ο Κωστάκης τραβώντας την απ’ το μανίκι.

Προχωρώντας μας λέει την ιστορία του. Το πρωί που ξύπνησε βρήκε κάτω από την πόρτα του δωματίου του ένα γράμμα γεμάτο χρυσόσκονη. Στο γράμμα αυτό ο Αϊ Βασίλης του έλεγε ότι επειδή φέτος γιορτάζει τα χίλια χρόνια του, ήθελε τα παιδιά αντί απλά να του ζητήσουν δώρα, να φτιάξουν ένα δώρο αυτά και να το βάλουν κάτω από το δέντρο. Την παραμονή λοιπόν των Χριστουγέννων θα γινόταν ανταλλαγή δώρων, το γράμμα δεν έλεγε πώς, με τα δώρα που έφτιαξαν άλλα παιδάκια!

- Δηλαδή να μην του στείλουμε εμείς γράμμα φέτος; Και όσα μου έλεγες χτες; Ότι δηλαδή μπορούμε να του ζητήσουμε τα πάντα; Ρώτησα απογοητευμένος.
- Όχι να του στείλουμε, γιατί να μην του στείλουμε; Δεν είπε πουθενά στο γράμμα του να μην του στείλουμε γράμμα, λέει βγάζοντας από την τσέπη του το κόκκινο χαρτί με την χρυσόσκονη. Σταματά, του ρίχνει μια γρήγορη ματιά και μου λέει: Ναι, μπορούμε να του στείλουμε, άλλωστε πιθανόν έτσι θα γίνει και η ανταλλαγή των δώρων τα Χριστούγεννα. Θα βρει ποιος έφτιαξε αυτό που του ζήτησα και θα μου το φέρει! Λέει το παιδί με περηφάνια που κατάφερε και έλυσε το μυστήριο!
- Δηλαδή Κωστάκη θα πρέπει να φτιάξω και εγώ ένα δώρο αλλιώς δεν θα πάρω δώρο; Ρώτησε η Ελενίτσα.

Όμως εγώ ήμουν ήδη πάλι χαμένος στις σκέψεις μου. Πώς θα γινόταν αυτό; Αφού η Ελενίτσα είπε ότι μπορώ να του ζητήσω ότι θέλω, ακόμα και για πράγματα που αφορούν τον κόσμο ολόκληρο, πώς γίνεται να φέρει φέτος μόνο κάτι που θα φτιάξουν τα παιδιά; Πρέπει σίγουρα να μάθω δεν μπορεί… Μα να, το σχολείο είναι μπροστά και εγώ απορροφημένος στις σκέψεις μου ξεχάστηκα.

- Κωστάκη, σήμερα ήρθα μαζί σου γιατί θέλω να μου κάνεις μια χάρη.
- Τί θες Τίκο;
- Θέλω να ρωτήσεις τον δάσκαλό σου για τον Αϊ Βασίλη! Θέλω να τον ρωτήσεις ποιος είναι, γιατί δίνει δώρα και γιατί του γράφουμε γράμμα!
- Ναι Τίκο, θα ρωτήσω.
- Ωραία, κι εγώ θα είμαι εκεί για να ακούσω τι θα πει!
- Σσσς τώρα, κάνουμε προσευχή λέει η Ελενίτσα, ενώ τα παιδιά τρέχοντας είχαν στηθεί στη γραμμή.

Αμέσως χώθηκα όπως και την προηγούμενη φορά μέσα στην τσέπη του Κωστάκη. Δεν ήθελε να με δει ο δάσκαλος στον ώμο του. Μετά την προσευχή τα παιδιά πέρασαν στις τάξεις, εκεί έβγαλα την μουσούδα μου λίγο από την τσέπη του μπουφάν και μπόρεσα να ανασάνω πιο ελεύθερα. Σε λίγο θα άρχιζε το μάθημα. Σε λίγο θα μάθαινα!
Ο δάσκαλος ήρθε και ξεκίνησε να κάνει γεωγραφία. Ο Κωστάκης του ζήτησε να τον ρωτήσει κάτι αλλά ο Δάσκαλος του είπε «αν είναι εκτός μαθήματος να περιμένει την άλλη ώρα γιατί στην γεωγραφία είχαν μείνει πίσω». Προσπάθησα να ακούσω για την Αλεξανδρούπολη που τους έλεγε αλλά η αγωνία μου δεν με άφηνε να σκεφτώ τίποτε άλλο. Μετά το διάλλειμα λοιπόν ξανάπα στον Κωστάκη να ρωτήσει. Έτσι και έγινε:

- Κύριε, ήθελα να σας ρωτήσω για τον Αϊ Βασίλη. Ήθελα να μας πείτε ξανά ποιος ήταν και γιατί μας φέρνει δώρα τα Χριστούγεννα!
- Κωστάκη θα σε μαλώσω, δεν θυμάσαι από το μάθημα των θρησκευτικών;
- Όχι κύριε και θα ήθελα να μας ξαναπείτε!
- Κακώς δεν θυμάσαι Κωστάκη, αλλά λόγω των ημερών θα σας ξαναπώ την ιστορία του. Ο Βασίλειος ο Μέγας ζούσε στην Καισαρεία της Καππαδοκίας. Ήταν ένας από τους τρείς ιεράρχες. Ήταν μητροπολίτης και βοηθούσε συχνά τους φτωχούς ανθρώπους με φιλανθρωπίες και ακόμα και με την ίδια του την περιουσία, μιας και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Για να μην νοιώθουν οι φτωχοί ότι του έχουν υποχρέωση, αντί να τους δίνει χρήματα, τα έβαζε μέσα σε πίτες και τα μοίραζε στον κόσμο. Έτσι μας έχει μείνει κι εμάς το έθιμο και φτιάχνουμε την Βασιλόπιτα την πρωτοχρονιά. Και επειδή την πρωτοχρονιά γιορτάζει και πάντα έδινε δώρα στον κόσμο προσπαθώντας να τον βοηθήσει και δείχνοντας την αλληλεγγύη μέσα από τα δώρα του, γι’ αυτό και την πρωτοχρονιά, και όχι τα Χριστούγεννα, μας φέρνει δώρα για να μας δείξει ότι μας αγαπάει και ότι όλα θα πάνε καλά. Είναι μια ελπίδα ότι επειδή ο χρόνος ξεκινάει με ένα δώρο, θα μας φέρνει συνέχεια δώρα και χαρά. Γι’ αυτό λοιπόν και εμείς, την πρωτοχρονιά, για να τον τιμήσουμε, ανταλλάσουμε δώρα.

- Α γι’ αυτό φέτος και είπε ότι θα ανταλλάξουμε δώρα που φτιάχνουμε, ψέλλισε ο Κωστάκης.
- Ρώτα τον γιατί του γράφουμε γράμμα. Ρώτα τον τί ζητάμε στα γράμματα, του φώναξα καθώς σκαρφάλωνα λίγο πιο κοντά στον ώμο του ώστε να με ακούσει, κινδυνεύοντας να αποκαλυφθώ.
- Και γιατί κύριε του γράφουμε γράμμα και του ζητάμε το δώρο που θέλουμε;
- Κωστάκη με παραξενεύουν οι ερωτήσεις σου σήμερα. Το γράμμα που γράφουμε στον Άγιο, συμβολίζει τις ανάγκες μας, αποτελεί έναν απολογισμό της χρονιάς που μας πέρασε, μέσα από τον οποίο προσπαθούμε να δείξουμε στον άγιο, αλλά και να δούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και να τον κρίνουμε, και συμβολίζει και το μήνυμα ελπίδας που θέλουμε να δώσουμε στον κόσμο ολόκληρο.
- Δηλαδή κύριε, αν δεν ήμασταν καλά παιδάκια δεν πρέπει να ζητήσουμε δώρο; Ρώτησε ο Δημητράκης.
- Γιατί Δημητράκη; Δεν ήσουν καλό παιδάκι; Ρώτησε γελώντας ο δάσκαλος. Όλοι σας ήσασταν καλά παιδιά, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, αλλά όλοι ήσασταν καλά παιδιά. Όλοι θα πάρετε δώρο, θα πάρετε αυτό που σας αξίζει και θέλετε περισσότερο! Ας γυρίσουμε όμως στο μάθημά μας τώρα, έχουμε αριθμητική αυτή την ώρα και ο Κωστάκης, που έκανε όλες αυτές τις ωραίες ερωτήσεις και μας θύμισε τον Άγιο Βασίλη θα σηκωθεί στον πίνακα να μας λύσει και μια άσκηση.
- Ναι αμέ, είπε ο Κωστάκης, αλλά εγώ δεν πρόσεχα πια, σκεφτόμουν αυτά που άκουσα.

Ο Αϊ Βασίλης λοιπόν ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος που δώριζε τα πάντα. Και έγινε άγιος και γι’ αυτό τώρα μπορεί να μας χαρίσει ότι θέλουμε, ότι θέλουμε για όλο τον κόσμο όπως είπε η Ελενίτσα, να μας χαρίσει την ελπίδα προσπαθεί με τα δώρα του, να μας χαρίσει την ευτυχία και την ειρήνη και ό,τι άλλον θέλουμε! Ωραία. Πολύ ωραία, έχω ορισμένα πραματάκια που θα ήθελα να του ζητήσω, πρέπει να μιλήσω με τον Κωστάκη!

Μέσα στην ζεστή τσέπη του μπουφάν άρχισα να ονειρεύομαι τι θα μπορούσε να κάνει ο Αϊ Βασίλης. Πριν το καταλάβω ο ύπνος με είχε πάρει. Είχα ξυπνήσει πρωί-πρωί και όλη νύχτα σκεφτόμουν για τον Άγιο και ήμουν πολύ κουρασμένος…