Φθινοπωρινή λιακάδα.

Κάθομαι στο χορτάρι και ροκανίζω ανέμελα ένα λιόσπορο. Δεξιά μου η μικρή λιμνούλα με τα δύο παπιά, πίσω μου η λεμονιά, το πιο μικρό από τα 3 δέντρα του κήπου! Κοιτώ το σπίτι. Είμαι σίγουρος ότι σε λίγο η πόρτα θα ανοίξει και θα βγει ο Κωστάκης να παίξουμε! Μέχρι τότε, θα συνεχίσω να ροκανίζω τον λιόσπορό μου υπομονετικά! Υπομονετικά… υπομονετικά…

Η Πόρτα ανοίγει!
- Καλημέρα Κωστάκη!
- Καλημέρα Τίκο! Τι κάνεις;
- Καλά!
Το παιδί έρχεται και με χαϊδεύει! Τι ωραίο που είναι το απαλό παιδικό άγγιγμά του! Με παίρνει μαζί του και πηγαίνουμε προς την λίμνη. Πλησιάζουμε τις πάπιες και τους φωνάζουμε:
- Καλημέρα σας κυρίες μου, τι κάνετε;
- Καλημέρα κυρ’ Τίκο, καλημέρα Κωστάκη! Καλά είμαστε, εσείς;
- Μια χαρά! Βλέπω ξεκινήσατε από νωρίς το μπάνιο σας σήμερα!
- Μα ναι, μια τόσο ηλιόλουστη μέρα, πώς να μην χαρούμε το νερό και τον ήλιο! Σε λίγο θα μπεί ο χειμώνας και δεν θα μπορούμε να κολυμπήσουμε με τόση άνεση! Είναι από τις τελευταίες φθινοπωρινές απολαύσεις μας!
Και απομακρύνονται στη μέση της λίμνης που ο Κωστάκης ονομάζει σιντριβάνι. Συνεχίζουμε προς τις κούνιες. Εκεί περνάμε κάθε πρωί μερικές ώρες.
- Τίκο μου σήμερα θέλω την βοήθειά σου!
- Τι θέλεις; Σε τι μπορώ να σου φανώ χρήσιμος; Θες να πεταχτώ να σου φέρω κουκουνάρια; Μπορώ επίσης να σου φέρω πολύ ωραία βελανίδια από τις βελανιδιές στο απέναντι κτήμα! Ή μήπως θες να σκάψουμε πάλι καμιά τρύπα;
- Όχι Τίκο μου, σήμερα μπαίνει ο Νοέμβρης. Θα χρειαστεί λοιπόν να σκεφτώ. Πρέπει να βρω τι γράμμα θα γράψω στον Αϊ Βασίλη! Πρέπει να βρω τι θα του ζητήσω για την καινούργια χρονιά που έρχεται!
- Γράμμα στον Αϊ Βασίλη; Ποιος είναι ο Αϊ Βασίλης; Και γιατί θα του γράψεις γράμμα; Δεν του έχεις ξαναγράψει!

Ο Κωστάκης είναι γενικά ένα πολύ καλό παιδί. Συνήθως μου λέει τα πάντα και έρχεται και συζηταεί μαζί μου για ότι συμβαίνει στην ζωή του. Γι’ αυτό με παραξένεψε που θα γράψει γράμμα στον Αϊ Βασίλη! Τόσο καιρό που τον ξέρω έχει γράψει στις θείες του, μία στην Αμερική λέει, που είναι πολύ πολύ μακριά αλλά θα ήθελε να πάμε κάποια στιγμή, και μία στην Αθήνα, η οποία είναι πιο κοντά και θα πρέπει να πάμε ούτως ή άλλως και εκεί αν θέλουμε να πάμε στην Αμερική. Έχει γράψει επίσης και σε μια φίλη του που έρχεται και παίζουν μαζί τα καλοκαίρια στην παραλία. Είχε γράψει και μία φορά λέει στον πρωθυπουργό, αλλά αυτό το γράμμα του είχε πει ο δάσκαλος στην τάξη να το γράψουν όλα τα παιδάκια μαζί, για να του ζητήσουν να τους χτίσει καινούργιο σχολείο επειδή το παλιό έχει πολύ υγρασία και είναι χαλασμένο. Με είχε πάρει και μια φορά μαζί του στο σχολείο, έχουν πολύ ωραία δέντρα εκεί! Και είναι πολλά παιδάκια μαζεμένα και παίζουν!
Ο φίλος του Κωστάκη ο Δημητράκης είναι και αυτός πολύ καλός. Μου άφησε μια ολόκληρη χούφτα λιόσπορους για να τρώω όσο αυτοί έκαναν μάθημα! Εγώ όμως μπήκα κρυφά μέσα στην τάξη και παρακολούθησα γεωγραφία! Ο Δάσκαλός τους ο κύριος Βαγγέλης τους έλεγε για ένα κράτος που το λένε Ημαθία. Ο Κωστάκης βέβαια μετά μου είπε ότι είναι νομός της Ελλάδος αλλά του είπα ότι κάνει λάθος γιατί η Ημαθία έχει πρωτεύουσα την Βέροια ενώ η Ελλάδα έχει πρωτεύουσα την Αθήνα, άρα δεν μπορεί η Ημαθία να είναι στην Ελλάδα γιατί τότε η Ελλάδα θα είχε δύο πρωτεύουσες! Τελικά, εμένα μου άρεσε πολύ το σχολείο, αλλά ο Κωστάκης λέει ότι πρέπει να φτιάξουν καινούργιο γιατί αυτό έχει χαλάσει!
Τόσα γράμματα λοιπόν έχει γράψει ο Κωστάκης, αλλά ποτέ δεν έχει ξαναγράψει στον Αϊ Βασίλη και ούτε, με τόση λαχτάρα, δεν έχει σκεφτεί ποτέ τι θα γράψει σε κάποιο γράμμα! Σήμερα φαινόταν διαφορετικός. Σήμερα φαινόταν να πιστεύει ότι αυτό το γράμμα θα έκανε την διαφορά. Θα σήμαινε κάτι! Τι όμως;

- Δεν ξέρεις τον Αϊ Βασίλη; Αναφώνησε ο Κωστάκης! Δεν μπορεί! Όλοι ξέρουν τον Αϊ Βασίλη!
- Ε δεν τον ξέρω, θα μου πεις;
- Ο Αϊ Βασίλης είναι ένας άγιος που έρχεται κάθε πρωτοχρονιά και μας φέρνει δώρα!
- Και γι’ αυτό είναι άγιος;
- Ναι γι’ αυτό!
- Δεν μπορεί Κωστάκη να είναι άγιος επειδή φέρνει δώρα!
- Μα ναι σου λέω! Είναι! Το κάναμε ΚΑΙ στο σχολείο! Είμαι σίγουρος ότι είναι!
- Δηλαδή στο σχολείο σας είπαν ότι κάθε χρόνο έρχεται ένας άγιος και σας φέρνει δώρα και τον λένε Αϊ Βασίλη και γι’ αυτό είναι άγιος;
- Εεεε όχι, δεν θυμάμαι!
- Τότε να πας να ρωτήσεις και να έρθεις να μου πεις! Δεν μπορώ να σε βοηθήσω για το γράμμα που θες να γράψεις αν δεν ξέρω σε ποιόν θα το στείλεις!
- Καλά… είπε ο Κωστάκης και έφυγε τρέχοντας προς το σπίτι!

Θα μάθαινε ποιος ήταν αυτός ο άγιος και θα ερχόταν να μου πει! Άκου να γράψει γράμμα σε έναν άγιο! Καμιά φορά αυτό το παιδί έχει πολύ περίεργες ιδέες! Ακολούθησα σιγά-σιγά το μονοπάτι από τις κούνιες μέχρι την λίμνη που την λένε σιντριβάνι. Οι πάπιες αμέριμνες συνέχιζαν την βόλτα τους. Δεν ήθελα να τις ενοχλήσω. Κατηφόρισα μέχρι την λεμονιά και αποφάσισα να σκαρφαλώσω στα κλαδιά της και να πάρω έναν ύπνο. Το μεσημεράκι θα έπρεπε να είμαι ξεκούραστος γιατί θα πήγαινα στο απέναντι κτήμα να μαζέψω βελανίδια!

Ξύπνησα από την καγκελόπορτα που έκλεινε. Ο Κωστάκης μαζί με την μαμά του, την κυρά Όλγα, πήγαιναν για ψώνια, ή ίσως για βόλτα, τι ώρα να ήταν αλήθεια άραγε; Ο ήλιος έχει μεσουρανήσει, μάλλον αρχίζει να γέρνει. Θα είναι περασμένες μία. Με έναν σάλτο κατέβηκα από τα κλαδιά και προχώρησα προς την πόρτα. Γρήγορα-γρήγορα πέρασα τον δρόμο και ανέβηκα τον φράχτη. Ήθελα να πάρω τουλάχιστον 10 βελανίδια για να τα έχω το απόγευμα που θα ερχόταν η Ελενίτσα, η φίλη του Κωστάκη που μένει στο απέναντι σπίτι για να παίξουμε όλοι μαζί! Θα τους έδειχνα τι έξυπνος που είμαι που εγώ θα είχα τόσα βελανίδια και αυτοί δεν θα είχαν! Αλλά μετά θα τους έδινα για να παίξουμε!

Η ώρα κύλησε γοργά. Μέχρι να μαζέψω τα βελανίδια ο ήλιος είχε αρχίσει δύει! Τα έβαλα όλα δίπλα στην ρίζα της λεμονιάς και περίμενα! Σε λίγο τα παιδιά θα έρχονταν! Και να σου η Ελενίτσα, σειάμενη, κουνάμενη, με τις ξανθοκόκκινες κοτσίδες της μπαίνει στον κήπο και χτυπάει το κουδούνι. Ο Κωστάκης τρέχει από μέσα. Τα βήματά του ακούγονται χαρούμενα, καθώς πλησιάζει την πόρτα! Ανοίγει και βγαίνει έξω! Παίρνει την Ελενίτσα από το χέρι και πλησιάζουν προς το δέντρο μου συζητώντας! Θα τους δείξω τώρα εγώ!

Καθώς φτάνουν τους ακούω:
- Θα γράψω κι εγώ γράμμα στον Αϊ Βασίλη, λέει η Ελενίτσα.
- Έχεις σκεφτεί όμως τι θα ζητήσεις;
- Όχι δεν έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά δεν βιάζομαι! Έχω τουλάχιστον ένα μήνα μπροστά μου!
- Ελένη ο Αι Βασίλης έχει πολλή δουλειά, καλύτερα να το στείλουμε νωρίς το γράμμα μας!
- Γιατί βρε παιδιά έχει πολύ δουλειά ο Αϊ Βασίλης; Ρωτάω, έχοντας ήδη ξεχάσει τον θησαυρό που έκανα τόσες ώρες να μαζέψω.
- Μα γιατί Τίκο μου υπάρχουν πολλά παιδάκια στον κόσμο και ο Αι Βασίλης πρέπει να φτιάξει δώρα για όλα! Λέει ο Κωστάκης.
- Ναι, αλλά τον βοηθάνε τα ξωτικά του! Συμπληρώνει η Ελενίτσα. Δεν είναι μόνος του, έχει μια ολόκληρη στρατιά από ξωτικά που εδώ και μέρες έχουν ξεκινήσει να φτιάχνουν παιχνίδια και δώρα!
- Βρε Ελενίτσα μου, πες μου εσύ ποιος είναι αυτός ο Αϊ Βασίλης γιατί ο Κωστάκης δεν ξέρει και λέει ότι είναι άγιος γιατί φέρνει δώρα!
- Μα γι’ αυτό είναι άγιος! Τον περιμένουμε κάθε πρωτοχρονιά να μας φέρει τα δώρα μας!
- Είδες που σου έλεγα Τίκο; Είναι ο άγιος που φέρνει δώρα την πρωτοχρονιά, τρέχει να συμπληρώσει ο Κωστάκης! Είδες που είχα δίκιο;

Προχωράμε προς τις κούνιες απορροφημένοι από την συζήτησή μας. Οι πάπιες της «λίμνης» μας παρακολουθούν σιωπηλές. Προσπαθούν και αυτές να καταλάβουν μάλλον πως γίνεται να είναι κάποιος άγιος επειδή απλά φέρνει δώρα. Φτάνουμε και τα παιδιά κάθονται στις κούνιες και αρχίζουν το παιχνίδι!

- Κωστάκη, Ελενίτσα, και ο μπαμπάς σας φέρνει δώρα, αλλά δεν είναι άγιος. Τί το ιδιαίτερο έχει αυτός ο Αϊ Βασίλης και είναι άγιος;
- Μα αφού σου λέμε, γι’ αυτό είναι άγιος. Και πρέπει να του γράψουμε γράμμα να του ζητήσουμε τι θέλουμε, και αυτός θα μας το φέρει!
- Ναι, απάντησε η Ελενίτσα, να του ζητήσουμε, αλλά μπορούμε να του ζητήσουμε και πράγματα για άλλους, όχι μόνο για εμάς! Και πράγματα για όλο τον κόσμο μου είπε η μαμά μου!

Αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον. Μπορούμε να του ζητήσουμε πράγματα για τον κόσμο, όχι μόνο για εμάς; Οι σκέψεις μου με έχουν απορροφήσει και έχω ξεχάσει πλέον τα παιδιά. Πρέπει σίγουρα να μάθω για αυτόν τον άγιο. Αύριο θα ζητήσω από τον Κωστάκη να με πάρει μαζί του σχολείο και να ρωτήσει τον κύριο Βαγγέλη ποιος είναι ο Αϊ Βασίλης και τι γράμματα μπορούμε να του γράψουμε. Είμαι ήδη κουρασμένος αρκετά από τη μεσημεριανή δουλειά μου. Θυμάμαι τα βελανίδια που με περιμένουν υπομονετικά κάτω από την λεμονιά. Δεν έχω όμως το κουράγιο να παίξω άλλο. Γυρνάω και καληνυχτίζω τα παιδιά. Περνώντας από τη «λιμνούλα» καληνυχτίζω τις πάπιες που έχουν ήδη βάλει το κεφάλι τους μέσα στα πούπουλά τους και ετοιμάζονται να κοιμηθούν. Σκαρφαλώνω στα κλαδιά, βρίσκω την βολική μου διχάλα που με φιλοξενεί κάθε βράδυ και ξαπλώνω. Για λίγο ακόμα παρατηρώ τα παιδιά που παίζουν ανέμελα στον κήπο. Τι να λένε άραγε τώρα; Η νύστα με κυριεύει και πριν προφτάσω να αναρωτηθώ αν μιλάνε για τον Αϊ Βασίλη, έχω ήδη κοιμηθεί!