Ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη - part II

Οικογενειακή παράδοση.

Σούρουπο, η Όλγα κοίταξε έξω από το παράθυρο, η μέρα τελείωνει ήρεμα, ήσυχα, χωρίς καμμία αλλαγή, όπως άρχισε. Κανένας ήχος... Οι φουριόζες πάπιες της αυλής έχουν από ώρα αποσύρθεί για την βραδυνή τους κούρα και το σκιουράκι;; μάλλον κρυμμένο και αυτό στη φωλιά του, Τίκο το έλεγε ο Κωστάκης;;; παράξενη η φιλία του με το παιδί, όλη μέρα μαζί, τον ακολουθούσε σαν σκυλάκι, μερικές φορές είχε την εντύπωση ότι μπορούσαν να συννενοηθούν, σαν να μίλαγαν (!) Εκείνη δεν την πλησίαζε ποτέ... ζήλευε σχεδόν ...
Κοίταξε το βομβαρδισμένο υπνοδωμάτιο του μικρού, παιχνίδια παντού και ρούχα και χαρτικά. Το παιδί βυθισμένο σε έναν ανήσυχο ύπνο, κόκκινο και ιδρωμένο. Τον κοίταξε για λίγο, ήθελε να τον αγκαλιάσει, να νοιώσει την μυρωδιά του, να μπει στο όνειρο... δεν είναι ώρα για πειράματα σκέφτηκε, αν ξυπνήσει;;;
Ξεκίνησε να τακτοποιεί, σιγά-σιγά, αποφεύγοντας τον παραμικρό θόρυβο ... φαινόταν εξαντλημένος ο μικρός, σαν να πέρασε την μέρα του οργανώνοντας κάτι σημαντικό ... Όλα ήταν σημαντικά στην ηλικία του, καινούρια. Τα παιχνίδια στα κουτιά τους, τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, τα ρούχα ... μακάρι να ήταν μίας χρήσης, τα χαρτιά ανακύκλωση!!! Σ’ένα ταλαιπωρημένο κομμάτι χαρτί, όλες κι όλες δύο γραμμές τράβηξαν την προσοχή της. "Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, Σου γράφω γιατί θέλω να σε βοηθήσω να διαλέξεις το δώρο μου φέτος." ... Άγιε Βασίλη;;; κοίταξε το ημερολόγιο, Νοέμβρης ... [ουφ] ... Γράμμα στον Άγιο Βασίλη τον Νοέμβρη;;; και μάλιστα στον Αγαπητό Άγιο Βασίλη;;; Ποιος ήταν ο μικρός που κοιμόταν στο κρεββάτι του γιού της και χρησιμοποιούσε μεγαλίστικες εκφράσεις; "Αγαπητέ";;; Ο Κωστάκης όποιον συμπαθούσε τον έλεγε ζουζούνι μέχρι χτες, όποιον δεν συμπαθούσε δεν τον έλεγε τίποτα... Ο Κωστάκης πιστεύει ακόμα στον Άγιο Βασίλη; Παράξενο ... Χαμογέλασε ... ο μικρούλης της είναι ακόμα παιδί και ας μεγαλώνει. Άκου "να σε βοηθήσω". Γαλίφης ο Κωστάκης, εκπαιδευμένος από νήπιο να κάνει το δικό του με τον πιο "ευγενικό" τρόπο. Άλλαζε όμως...Καμμιά φορά αισθανόταν παρατηρητής στον σχεδόν συνομμωτικό κόσμου του. Σαν να μην συμμετείχε πια. Έχανε το νόημα, την συνέχεια;;; Ο μικρός της πίστευε ακόμα στον Άγιο Βασίλη ... άλλο πάλι και αυτό. Το ζουζούνι, που με τις ώρες πια χανόταν με την Ελενίτσα και το ποντίκι των δέντρων έγραφε από τώρα το γράμμα του. Χωρίς να της μιλήσει ... θεατής στην ζωή του γιού της; Μάλλον έπρεπε να αρχίσει να το συνηθίζει και αυτό, εκτός και αν ... οι αναμνήσεις πλημμύρισαν το μυαλό της, θυμήθηκε την δική της εμπειρία με τον απλοχέρη Άγιο και χαμογέλασε! Ήταν επιτέλους σειρά της να περάσει την "παράδοση" σην επόμενη γενιά!!!
Βγήκε σιγά από το δωμάτιο, έψαξε λίγο στο μπαούλο της και κρατώντας ένα κιτρινισμένο χαρτί γύρισε στην κουζίνα. Χαμογελούσε συνομωτικά καθώς άνοιγε ένα μπουκάλι κρασί και έψαχνε για το κατάλληλο επιστολόχαρτο. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να αλλάξει το όνομα και να "εκσυγχρονήσει" το γράμμα που διάβασε όταν ήταν στην ηλικία του Κωστάκη ... και που είχε διαβάσει ο πατέρας της πριν από αυτή ... "Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι ξεχωριστά" σκέφτηκε και ξεκίνησε να αντιγράφει χωρίς καν να περιμένει τον Νίκο ...

"Μικρέ μου Κωστάκη,

Η χρονιά τελειώνει και φέτος αποφασίσαμε με τους βοηθούς μου να αλλάξουμε λίγο την παράδοση. Γιορτάζω βλέπεις μία ξεχωριστή επέτειο. Τα χίλια μου χρόνια!"

"Χίλια χρόνια έγραψε ο πατέρας ... Να γράψω χίλια και εγώ;;; Είναι λογικό;;; ουφ, στην εποχή μου δεν υπήρχε τρόπος να το ελέγξω, δεν θα το σκεφτόμουν καν. Αλλά εσύ βρε μωρό μου ακόμα και για την έκθεση στο σχολείο googlαρεις πρώτα το θέμα ... θα βάλω χίλια και θα το σκεφτώ όταν ρωτήσεις!"

"Κάθε χρόνο μοιράζω σε όλα τα παιδιά του κόσμου δώρα και ευχές τα Χριστούγεννα. Οι βοηθοί μου με βοηθούν να διαλέξω. Διαβάζουν τα γράμματά σας, μου περιγράφουν πως περάσατε την χρονιά σας και μαζί αποφασίζουμε."

"Α, αυτό είναι αλήθεια, από τότε που μεγάλωσες λίγο "διαβάζω" την λαχτάρα στο βλέμμα σου, ζυγίζω πόσο ακραία, επικίνδυνη ή καταστρεπτική είναι η καινουρια σου επιθυμία, κοιτάζω και τα οικονομικά μας και στέλνω τον "βοηθό" μου στο πολυκατάστημα! Καμμιά φορά βέβαια πρέπει να πείσω και τον βοηθό που έχεις καταφέρει να τουμπάρεις ... Εσύ θες ηλεκτρικό αυτοκίνητο και ο πατέρας σου λιώνει με την προοπτική να χωράει και τον ίδιο ... Δύο παιδιά σε ένα! "

"Αυτή την χρονιά όμως, θέλω εσείς να γίνετε οι βοηθοί μου. Αποφάσισα βλέπεις να μην στείλω δώρα, αλλά ..."

Άκουσε το κλειδί στην πόρτα και είδε τον κουρασμένο ... βοηθό να αφήνει τα σύνεργα της ημέρας στο χώλ. Αυτό θα του έφτιαχνε σίγουρα την διάθεση.

"Μάντεψε τι έκανε σήμερα ο μικρός" ρώτησε χαμογελόντας

"Μετακόμισε το χνουδωτό ποντίκι σπίτι; Πτώμα είμαι ..." Ο Νίκος μπήκε στην κουζίνα, μια γρήγορη αγκαλιά και έλεγχος στο ψυγείο.

"Ετοιματζίδικο θα φάμε πτώμα μου, έχουμε δουλειά! Ο μικρός μας γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη !!!"

"χε χε χε ... νόμιζα ότι είχαμε χάσει την ευκαιρία !!! Τέλειο!!! ξεκίνησες βλέπω! "

"Ξεκίνησα αλλά χρειαζόμαστε γενναίο εκσυγχρονισμό."

Του έβαλε λίγο κρασί, παράγγειλαν φαγητό στα γρήγορα και ξεκίνησαν ... Το γράμμα του Άγιου στον Κωστάκη τους έπρεπε να γίνει μια γλυκιά και αστεία ανάμνηση.