Γράμμα στον Άγιο Βασίλη - Απορίες

Ο Κωστάκης πέρασε το μεσημέρι του κοιτάζοντας τα περιεχόμενα του κουτιού...

{Παράξενος τύπος ο Άγιος Βασίλης, αφού μπήκε στον κόπο να μου στείλει όλα αυτά γιατί δεν αγόραζε ένα δώρο όπως κάθε χρόνο;;; πολύ πιο εύκολο θα ήταν ... άσε που δεν έβαλε και οδηγίες ... τα Lego έχουν οδηγίες, τα συναρμολογούμενα επίσης, ακόμα και η ντουλάπα που μου αγόρασε η μαμά είχε οδηγίες... Πως να τα κάνω όλα αυτά δώρο ; Θέλει λέει να φτιάξω κάτι που να μου αρέσει εμένα και να αρέσει σε παιδιά της ηλικίας μου ... ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ, ούτε οι κορδέλες ... κοριτσίστικα είναι ... και τα ρολόγια; γιατί, γιατί, ΓΙΑΤΙ μου έστειλε δύο παλιά ρολόγια ;;; ουφ ... να μπορούσα τουλάχιστον να ρωτήσω την μαμά ...είπε όμως να το πω σε κανέναν. Ο Τίκος δεν πρέπει να μετράει;;;; Σε κανέναν μεγάλο εννοούσε. Ναι αλλά η Ελενίτσα; Αν πήρε και αυτή το γράμμα δεν θα έπρεπε να μου το πει; Όχι, ο Τίκος τουλάχιστον δεν πρέπει να μετράει ...}

Ανάκατες οι σκέψεις που διακόπηκαν από την φωνή της Όλγας.
{Ωρα για φαγητό; Πέρασαν τόσες ώρες;;;; Ώχ, δεν πήγα από τον Τίκο, στα γρήγορα το φαγητό σήμερα γιατί θα έχει πεθάνει στην πείνα ο κακόμοιρος}
"Τελείωσες καλέ μου με τα μαθήματά σου"
{τα μαθήματά μου ... ωχ ... }"Ναι, ναι σχεδόν τελείωσα"
"Λοιπόν, δεν μου είπες, πως πέρασες σήμερα; Έγινε τίποτα σημαντικό στο σχολείο;"
"όχι τίποτα... α, ναι διαγώνισμα στην Ιστορία αλλά ήταν εύκολο!!! Και ..." είχε πάρει φόρα ο μικρός "και ... μιλήσαμε για τον Άγιο Βασίλη"
"Σας είπαν στο σχολείο για τον ‘Αγιο Βασίλη;;;" Ο Νίκος έμπαινε στην συζήτηση με ενδιαφέρον.
"Όχι μπαμπά, εμείς τους ρωτήσαμε ... εγώ δηλαδή γιατί ήθελα να ξέρω"
"και;;; "
"Να μας είπαν ότι ο Άγιος Βασίλης παλιά ήταν μητροπολίτης και έκανε κάτι ... πως τις είπε ο κύριος; Φιλανθίες"
"Φιλανθρωπίες μήπως;"
"Α, ναι φιλανθρωπίες γιατί ήταν πλούσιος και ήθελε να βοηθήσει τους φτωχούς. Και τώρα που είναι Άγιος μας δίνει ακόμα δώρα στη γιορτή του"
"Ναι, την πρωτοχρονιά δεν βρίσκεις ένα δώρο κάτω από το δέντρο;"
"Ναι, τα άλλα παιδιά έλεγαν ότι δεν υπάρχει ... αλλά δεν είχαν δίκιο, το ξέρω"
"Επειδή στο είπε ο δάσκαλος;"
"Το ήξερα και από μόνος μου!!! Απλά ... δεν καταλαβαίνω..."
"Τι δεν καταλαβαίνεις;" Η Όλγα περίμενε τις απορίες και το ψάρεμα που θα ξεσήκωνε το γράμμα ....
"να ... ξέρει τι μας αρέσει επειδή του γράφουμε γράμματα;"
"Όχι μόνο. Κοιτάζει με ενδιαφέρον τι κάνετε όλο το χρόνο και έτσι ξέρει και τι σας αρέσει"
"Ναι αλλά πως κοιτάζει όλα τα παιδιά, δεν είναι πολλά ;;; πρέπει να είναι τουλάχιστον δέκα χιλιάδες ... τι λέω εκατό χιλιάδες... "
"Και όμως, μπορεί και κοιτάζει κάθε παιδί και έχει βοήθεια και από τους βοηθούς του..."
"Και του λένε οι βοηθοί του τι να πάρει στο καθένα;;;;"
"Ναι, μαζί αποφασίζουν ... Θέλουν κάτι που να σας ευχαριστεί και να σας κάνει χαρούμενα για να ξεκινήσετε την χρονιά καλά, με κέφι"
"Και ..." το μικρό μυαλουδάκι δούλευε πυρετωδώς! "αν ένα παιδί κρυφτεί και δεν το δει, πως θα ξέρει τι θα του πάρει;"
"Τι λες Κωστάκη μου, πως να κρυφτεί"
"ε, να πάει διακοπές όλο τον χρόνο και να μην ξέρει ο Άγιος Βασίλης που να κοιτάξει"
Ο Νίκος κράτησε το χαμόγελο με κόπο ... Πέρυσι έπρεπε να το είχαν στείλει το γράμμα, εφέτος είναι πια αδύνατο να απαντούν στις ασταμάτητες ερωτήσεις του μικρού ... Έσωσε την κατάσταση η Όλγα.
"Αχ βρε Κωστάκη, δεν θα ακούσει ο Άγιος που θα πάει το παιδί διακοπές;;;" Λογικοφανές;;;; Κράτησε την ανάσα της.
"Ναι ΑΛΛΑ δεν βλέπει όλη την ώρα, μπορεί να το χάσει αυτό"
"για αυτό έχει όμως και τόσους πολλούς βοηθούς"
"μμμμ... και πως ΞΕΡΕΙ τι με κάνει εμένα χαρούμενο;;; Αν αλλάξω γνώμη ή αν μου το πάρει το ίδιο δώρο κάποιος άλλος ;;;"
"Μα δεν σου φέρνει μόνο το δώρο που σου αρέσει ή ότι του ζητήσεις στο γράμμα σου. Σου φέρνει αυτό που πιστεύει ότι θα σε κάνει χαρούμενο ... και αν σου φέρει το ίδιο και κάποιος άλλος το αλλάζεις, δεν θα στεναχωρηθείς" [ουφ]
"Ναι αλλά δεν καταλαβαίνω ... πως ΞΕΡΕΙ τι θα με ευχαριστήσει αν δεν το πω; Αν εγώ ήθελα να πάρω δώρο σε σένα που σε βλέπω κάθε μέρα δεν θα ήξερα τι ..."
"Κωστάκη ο Άγιος όμως είναι σοφός και μετά από τόόόσα χρόνια, ξέρει τι να πάρει. Δεν τελείωσες την σαλάτα σου όμως" [Είπα στο παιδί μου μόλις "σκάσε και τρώγε;;;"]

Ο Κωστάκης έφαγε άκεφα αλλά χωρίς ενστάσεις την σαλάτα του. Έπρεπε να τελειώσει για να μπορέσει να πάει μέχρι τον Τίκο, ήταν φανερό πως οι γονείς του δεν ήξεραν ποιο δώρο μπορούσε να ευχαριστεί όλα τα παιδιά... ούτε πως να το βρει και δεν είχε χρόνο για χάσιμο! Μόλις του δόθηκε η άδεια να φύγει από το τραπέζι, όρμησε προς την πόρτα ... Ο Τίκος ήξερε πάντα τι να κάνει για να τον κάνει να χαμογελάσει όταν ήταν στεναχωρημένος, μπορεί να ήξερε και τι δώρο θα μπορούσε να φτιάξει...

***