Το κουκλόσπιτο.

Αποσβολωμένος κοιτούσα το παιδί που έφευγε. Δεν είχα προφτάσει καν να ξυπνήσω, να του μιλήσω, να του εξηγήσω, να του πω τι πρέπει να κάνουμε. Πολύ παράξενος σήμερα, σκέφτηκα καθώς χασμουριόμουν και προσπαθούσα να διώξω τον λήθαργο που μου είχε φέρει η ζεστή και αναπαυτική τσέπη του Κωστάκη. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μύγα τον τσίμπησε και με παράτησε έτσι χωρίς καν να προφτάσω να τον χαιρετήσω. Και έχω τόσα πολλά να του πω! Πρέπει να με βοηθήσει οπωσδήποτε! Και όχι τίποτε άλλο, αλλά με άφησε όλη την ώρα να κοιμάμαι μέσα στην τσέπη του και πεινάω. Δεν έχω φάει τίποτε. Μα καλά που έχει το μυαλό του αυτό το παιδί; Προχώρησα προς το παράθυρό του. Σκαρφάλωσα επάνω και τον είδα. Η σάκα πεταμένη στο πάτωμα, ένα χαρτί στα χέρια του και ένα κουτί και διάφορα αντικείμενα αραδιασμένα μπροστά του. Το παιδί τα κοιτούσε με περιέργεια και κάθε τρεις και λίγο έριχνε και μια ματιά στο κατακόκκινο χαρτί που κρατούσε στα χέρια του.

Κατηφόρισα προς το δέντρο μου, αλλά τελικά βρέθηκα στην αυλόπορτα, χωρίς να το καταλάβω είχα περάσει τον δρόμο και ήμουν στην αυλή της Ελενίτσας. Αμέσως μετά σκαρφάλωσα στο παράθυρό της και την είδα να μαζεύει τα πράγματά της. Έξυσα τα νύχια μου στο τζάμι. Το κορίτσι γύρισε και με είδε. Ήρθε τρέχοντας και ρώτησε ανοίγοντας το παράθυρο:

- Έλα Τίκο μου, τι έγινε; Γιατί δεν είσαι με τον Κωστάκη; Περίεργος μου φάνηκε σήμερα!
- Ναι, με άφησε και πριν προφτάσω να του πω κουβέντα μπήκε στο σπίτι. Και δεν μου έδωσε ούτε τα σποράκια μου! Έχεις εσύ καθόλου σποράκια;
- Περίμενε λίγο Τίκο να δω, είπε και έφυγε από το δωμάτιο.

Πήδηξα μέσα και σκαρφάλωσα στο κρεβάτι. Τα σεντόνια του κοριτσιού είχαν ένα πολύ όμορφο άρωμα. Κοίταξα γύρω μου. Στον τοίχο υπήρχε ένα πολύ ωραίο κολάζ με ζωάκια, ενώ πάνω από το γραφείο της υπήρχε ένας πίνακας με κρεμασμένα διάφορα χρωματιστά γουνάκια και άλλα μπιχλιμπίδια! Και ένα… Ένα πολύ ωραίο σπιτάκι στις διαστάσεις μου!!! Έτρεξα γρήγορα κοντά του! Το σπιτάκι ήταν όμορφο, χρωματιστό και γεμάτο επιπλάκια σαν αληθινό σπίτι! Πολύ θα ήθελα να ζω σε ένα τέτοιο! Καθόμουν και το κοίταζα και ξαφνικά κατάλαβα ότι το κορίτσι βρισκόταν πίσω μου!

- Έλα Τίκο μου. Σου έφερα να φας μερικά φιστίκια και μερικά φουντούκια που βρήκα. Πάρε κι ένα δαμάσκηνο! Πάω να φάω και εγώ!
- Μπορώ να καθίσω λίγο εδώ στο σπιτάκι να φάω; Ρώτησα.
- Ναι Τίκο μου, αλλά πρόσεχε μην ρίξεις τίποτε. Θα φάω και θα έρθω.

Το κορίτσι έσκυψε, με φίλησε στο κεφάλι και έφυγε πάλι τρέχοντας από το δωμάτιο. Μασούλισα τους καρπούς μου και περιεργαζόμουν το σπιτάκι. Τι ωραία που θα ήταν να έχω κι εγώ ένα τόσο όμορφο σπιτάκι με επιπλάκια σαν και αυτά που έχουν τα παιδιά! Όχι ότι δεν είναι ωραίο και αναπαυτικό το κρεβατάκι που μου έχει φτιάξει ο Κωστάκης με το αναπαυτικό και ζεστό βαμβάκι! Θα ήταν ωραία όμως να είχα ένα τέτοιο σπιτάκι! Και μια σκιουρίνα να μείνω μαζί της και να παίζουμε μαζί όλη μέρα!

Ώστε λοιπόν ο Αϊ Βασίλης είναι όντως Άγιος και μας φέρνει την ευλογία και τα δώρα του. Μας φέρνει ότι ελπίζουμε και θέλουμε στην ζωή μας. Ωραία λοιπόν! Πρέπει να πω στα παιδιά να με βοηθήσουν. Έχω τόσα πολλά να πω, τόσα πολλά να κάνω…

Την ώρα που τελείωνα το δαμασκηνάκι μου μπήκε πάλι η Ελενίτσα στο δωμάτιο:

- Σου άρεσε το δαμασκηνάκι Τίκο; Εμένα μου αρέσουν πολύ τα δαμάσκηνα. Τι έγινε; Τι έχει ο Κωστάκης; Σου είπε;
- Όχι Ελενίτσα, κοιμόμουν όπως ξέρεις σε όλο το δρόμο της επιστροφής και μετά με ξύπνησε απότομα με άφησε και έφυγε. Πήγε στο δωμάτιό του και μάλλον διάβαζε και ξαναδιάβαζε το γράμμα του Αϊ Βασίλη. Είχε και πολλά πράγματα μπροστά του. Δεν ξέρω τι ήταν. Κάτι χαρτιά και κάτι ρολόγια θυμάμαι. Λες να πήρε κι όλας το δώρο του;
- Λες να το πήρε; Αχ αν είναι έτσι να βιαστώ να γράψω κι εγώ γράμμα στον Αϊ Βασίλη. Μάλλον ο Κωστάκης το έγραψε και δεν μας είπε τίποτε!
- Γι’ αυτό θέλω να σου μιλήσω κι εγώ. Θέλω την βοήθειά σου.
- Ευχαρίστως Τίκο μου αλλά θα ήθελα να κοιμηθώ λίγο τώρα και να διαβάσω μετά. Θα ήθελες να σε βοηθήσω το απόγευμα που θα βγούμε να παίξουμε;
- Ναι, αν και καλύτερα θα ήταν να με βοηθήσεις μια μέρα που δεν θα έχεις σχολείο για να έχεις χρόνο. Θα δείς…